Rondo 7
Rondo 7

Plac Powstańców Śląskich

Zaprojektowany pierwotnie w 1880 r. przez architektów i urbanistów Ferdinanda Alexandra Kaumanna i Augusta Hoffmanna, lecz zrealizowany dopiero kilkanaście lat później, w 1895 r. Był częścią wielkiego zamierzenia urbanistycznego na południowym ówczesnym przedmieściu Wrocławia, zwanego Kaiser-Wilhelm-Viertel – "Dzielnicą Cesarza Wilhelma" poświęconemu Wilhelmowi I. 

Pierwotnie środkowa część placu miała być placem targowym, dopiero później zmieniono przeznaczenie tego miejsca na cele rekreacyjne. Do placu gwiaździście z sześciu kierunków docierają ulice, choć pierwotnie planowano, że będzie ich osiem. 

Pierwszym patronem nowego placu został cesarz Wilhelm I Hohenzollern (stąd pierwotna nazwa: Kaiser-Wilhelm-Platz), później prezydent Rzeszy (Reichs-Präsident-Platz), wreszcie od 1934 marszałek Paul von Hindenburg (Hindenburg Platz). Polską nazwę placu Powstańców Śląskich nadano w roku 1945.

Wokół placu zaprojektowano i wzniesiono okazałe kamienice i gmachy użyteczności publicznej. Należy do nich zaliczyć gmach Królewskiego Urzędu Górniczego (Oberbergamt), z 1911 r., położony w południowej części, między dzisiejszymi ul. Powstańców a Sudecką.

Podczas II wojny światowej natarcie Armii Czerwonej skierowane było od południa w stronę centrum, toteż zabudowa wokół placu w znacznej części legła w gruzach. Aż do roku 2009 niezabudowana pozostawała część pomiędzy dzisiejszymi ulicami Pretficza a Zaporoską, w kwartale ulic, gdzie niegdyś mieścił się popularny établissement zwany "Górką Friebego" (Friebeberg).

Do roku około 1937 przejeżdżające przez plac tramwaje jeździły jezdnią wokół placu, dopiero po przebudowaniu dzisiejszej ulicy Powstańców Śląskich na dwujezdniową arterię z linią tramwajową pośrodku skierowano tramwaje przez środek placu.

W parku pośrodku placu ustawiono po I wojnie światowej pomnik 51. regimentu piechoty pruskiej. W 1945 pomnik ten został zburzony, a na jego miejscu w 1964 r. wzniesiono Pomnik Poległych Milicjantów dłuta wrocławskiego rzeźbiarza Jerzego Boronia, który zlikwidowano 23 maja 1991 r  

        Opracowane na podstawie: Wikipedia